Manon Uphoff:
 "Soms voelt
de wereld
als één grote Wibra"

Zaterdag
Het badwater is lauw geworden. De oranje pluchen mat ligt zwaar en volgezogen op het terrazzo, maar de kinderen zitten nog steeds in bad. Ze hebben elkaar ingezeept en zijn een voor een over elkaars spekgladde ruggen naar beneden gegleden, gulpen water over de badmat stuwend. Als de vader de deur opent, zien de kinderen dat hij een kraakwit overhemd draagt en zijn nette donkergrijze broek met vouwen. Meteen bij de eerste stap slipt hij en glijdt, terwijl zijn handen zwaaiend naar houvast zoeken, hard onderuit. De kinderen hebben de vader nog nooit zien vallen. Ze grinniken. Schieten in de lach. Wanneer hij, steun zoekend bij wasmachine en handdoekenrek, moeizaam overeind komt, bungelt er een dotje haar aan zijn linkermouw. In zijn broek breiden de natte plekken uit als de inkt van een Rorschachtest. Sasja grinnikt opnieuw, het roze stervormig zeepje nog in zijn hand. Waarna het gezicht van de vader betrekt en een grauw masker wordt.