Zo zag op 27 januari 1965 de witte Shelby Mustang GT-350 het levens-licht, voorzien van de zo karaktervolle blauwe striping, sindsdien de vaste uitmonstering van deze krachtpatser. Van buiten verder ogenschijnlijk een gewone Mustang –op de opvallende luchtinlaat in de aluminium motorkap na - maar onderhuids stevig onder handen genomen: een 4727 cc ‘high performance’ V8-motor die door Shelby was opgevoerd naar 306 pk. De top van rond de 240 km/u was, gezien de zware auto (1155 kg) en zeker ook voor die tijd, een prestatie van de bovenste plank. Dit alles kwam tot stand via allerlei Shelby-modificaties zoals een speciaal inlaatspruitstuk, een zogenoemd free-flow uitlaatsysteem, een grote four barrel carburateur, een aangepaste Borg-Warner versnellingsbak en een sterkere achteras met ande-re overbrengingen (afkomstig van de Ford Galaxie). Koni-schokdempers uit ons eigen Oud-Beyerland, 15 inch alu-minium velgen en speciale Good Year banden hielpen mee om al dit geweld op de weg te brengen. Veel van deze aan-passingen had Caroll Shelby overigens één-op-één overge-nomen van het concept dat hij eerder ontwikkelde voor de Engelse Sunbeam Tiger sportwagen. Hans Hugenholtz: “Al snel maakte deze ‘vette’ Mustang haar opwachting op de circuits maar niet voordat aan het racy concept de nodi-ge extra specificaties waren toegevoegd. Ook wij bouwden de ‘standaard’ (!) Mustang Shelby GT-350 om tot een seri-euze competitieauto waarmee we op veel Europese circuits opvallend konden presteren in de afgelopen decennia.”


Hans Hugenholtz:
strobalen,
Castrol-olie en
verbrand rubber
Hans Hugenholtz (55) groeide min of meer op tussen de strobalen, de geur van Castrol-olie en verbrand rubber. Want ook zijn vader, Hans Hugenholtz sr., was immers in de jaren direct na de oorlog een niet onverdienstelijk cou-reur en werd later directeur van het Zandvoortse circuit. De beruchte Hugenholtz-bocht herinnert ons nog aan deze periode. Internationaal kreeg Hugenholtz senior onder meer bekendheid vanwege zijn vele ontwerpen voor formule 1 circuits zoals dat van Suzuka in Japan, het circuit van Zolder in België, Jarama in Spanje en de Duitse Hockenheim Ring. Hans junior studeerde werktuigbouw in Delft en economie in Rotterdam en trad eind 70er jaren toe tot de hoofddirectie van de vastgoedorganisatie Zadelhoff. In 1984 nam hij daar afscheid om, samen met een compagnon, een bureau in projectontwikkeling te starten. Sinds 1994 is hij volledig zelfstandig en ontwik-kelt hij met zijn bedrijf HPG (Hugenholtz Project Groep) commercieel vastgoed in Zuid-Frankrijk, België en Nederland. HPG is onder ander actief voor de Europese Commissie in Brussel waar veel kantoorruimten worden gerealiseerd.
In 1970 kocht Hugenholtz zijn eerste wedstrijdauto, een Ford Escort 1600 waarmee hij rallies reed. In ’71 nam hij in een Simca 1000 deel aan toerwagenraces op Zandvoort en in 1972 werd hij tweede in het Nederlands toerwagen-kampioenschap in een door Sony gesponsorde Ford Escort. Ook in ’73 en ’74 reed hij onder contract van de fabriek in een 3-liter Ford Capri.

De belangstelling voor het historisch racen begon zo onge-veer in 1977. Dat was ook het jaar dat min of meer het begin markeerde van de opbouw van een prachtige collectie auto’s die het vermelden waard is. Maar daarover dadelijk meer. In ’77 en de jaren die volgden nam Hans Hugenholtz deel aan wedstrijden met klassieke sportwagens en maakte hij daarin zijn debuut met een Aston Martin DB4. In 1980 werd hij Europees kampioen met een Lotus Elite waarmee hij inmiddels meer dan 100 races heeft gereden. In de jaren die sindsdien zijn verstreken heeft Hugenholtz junior zo’n beetje in elke ‘spannende’ auto geraced en er zijn weinig circuits die nog geheimen voor hem hebben. Tussen de wed-strijden met classics werd – en wordt - er ook met moderne sportwagens voor de bekers gestreden waarbij vooral zijn Ferrari’s een sterke rol spelen. Hugenholtz was inmiddels een goede bekende bij de fabriek in Modena en nadat de verkoop – destijds – van de Ferrari 348 slechts moeizaam op gang kwam, bedacht hij de Ferrari Challenge waarmee eige-naren van Ferrari’s hun eigen kampioenschap rijden. In de jaren ’93 t/m ’95 nam hij er ook zelf aan deel, werd 1x twee-de en 2x keer derde in het Europees Kampioenschap. In 1985 richtte Hugenholtz overigens ook de Ferrari Club Nederland op. Maar behalve Ferrari’s bleven ook andere auto’s boeien. Want Hans Hugenholtz reed met een Porsche GT2 langeafstandswedstrijden, o.a. op Spa en op de Nürnburg Ring en ook racete hij in een McLaren F1 in wat later het FIA GT-kampioenschap werd. Vanaf 1996 tot 2002 was hij in ditzelfde kampioenschap actief in een Dodge Viper en met deze auto reed hij ook nog 4x de 24 uren van Le Mans. Ook met een Ferrari 360 Modena werd vorig jaar nog aan ‘les vingtquatre heurs’ deelgenomen. Als aandeelhouder van de Spyker-fabriek mag natuurlijk niet onvermeld blijven dat Hans Hugenholtz nog 2x Le Mans heeft gereden met de Spyker Double Twelve.

Goodwood Festival of Speed
Zo vader zo zoon. Had Hugenholtz senior al de nodige bijzondere automobielen in zijn verzameling, Hugenholtz junior doet daarvoor niet onder. Behalve de nodige Ferrari’s (een Dino Spider, een 250 GT Short Wheel Base, een Maranello en een Ferrari 456), zijn dat een Bentley Continental GT, een Ford GT 40, een Lotus Elan en een Lotus Elite en een wel heel bijzondere Bugatti type 43. Qua racen en rallies kiest Hans Hugenholtz tegenwoordig alleen nog maar voor de ‘mooie evenementen’, zoals het jaarlijkse Goodwood Festival of Speed, races op fraaie circuits als Laguna Seca in de Verenigde Staten en happenings op circuits als Monza en Silverstone. En natuurlijk allerlei ‘outings’ met zijn Mustang Shelby GT-350 in race-trim. Want dat zou ik bijna vergeten in deze hele opsom-ming, carried away door alle enthousiaste verhalen over dat racen met bijzondere auto’s op uitdagende circuits. Dat maak ik snel goed door nog wat meer te vertellen over deze wel hele serieuze Mustang.

Mustang Shelby GT-350: slechts 562 gebouwd
Hans Hugenholtz kocht zijn Mustang Shelby GT-350 in 1984 in Californië, van een particuliere collectioneur. Dit zegt hij er zelf over: “De auto was in concoursstaat. Het is een ‘66 registratie maar – heel belangrijk – in 1965 ge-bouwd. Dat betekent dat deze auto nog de echte, oor-spronkelijke specificaties heeft. In 1966 ging Ford namelijk over op een wat docielere uitvoering en die moet je als echte liefhebber niet hebben. Direct na aankoop werd de auto door Roelofs Engineering omgebouwd tot volledige race-uitvoering waarbij we geen enkele concessie hebben gedaan.” Het gaat te ver om hier alles te noemen maar het betreft dan essentiële zaken als een verlaagd chassis, aange-paste demping, gewijzigde ophanging en stuurgeometrie, een andere achterasoverbrenging, een doorgelaste carrosse-rie met daarin alleen het hoognodige voor gebruik op circuits en tijdens rallies. Net als alle bekleding is ook de ach-terbank verwijderd om plaats te maken voor het gereed-schap en het reservewiel tijdens rallies. Speciale Recaro racestoelen, vierpunts veiligheidsgordels, brandblusser, hoofdstroomschakelaars en andere veiligheidsvoorzienin-gen completeren het geheel. De aanpassingen aan het onderstel rekenen af met de overstuurneigingen (uitbreken van de achterzijde tijdens snelle bochten) en resulteren in een nagenoeg neutraal rijgedrag. Deze Shelby heeft – vol-gens Hugenholtz – 410 pk onder de kap en laat zich prima sturen, ondanks dat het een relatief zware auto blijft. Heel plezierig is het enorme koppel van de motor zodat veel vermogen al bij lage toerentallen beschikbaar is. We hebben dat tijdens onze fotosessie goed kunnen uitproberen tussen de verschillende locaties. De wegligging is ‘top’ volgens Hans Hugenholtz en de auto laat zich ook lekker ‘op het gas’ driften als het nodig is. Inmiddels wordt de Shelby voor races onderhouden door de pur-sang specialist voor Amerikaanse performance cars, Milestone Motorsport in IJsselstein.

Er zijn in totaal slechts 562 Mustang’s Shelby GT-350 gebouwd en dat maakt de auto heel exclusief. Hans Hugenholtz: “Ik heb er al veel concurrenten mee op afstand gezet tijdens de vele races die we ermee hebben gereden. En wat het bezit van zo’n auto extra leuk maakt: we rijden er ook spannende rallies mee zoals de fameuze Tour de France (niet te verwarren met de Franse wieler-wedstrijd).” Hugenholtz rijdt overigens veel van deze rallies samen met Laurence, zijn uit Frankrijk afkomstige vrouw. Het is natuurlijk een feest om op deze manier ook regel-matig samen van je collectie te kunnen genieten. En prach-tig dat je deze vergaande passie voor heel bijzondere auto’s en de uitdaging om er mee te racen nog steeds kunt com-bineren met een succesvolle carrière als vastgoedonderne-mer. Zodat je, tussen alle zakelijke besprekingen en de vele ritten naar Zuid-Frankrijk, Brussel, de Randstad en veel andere locaties door, zo af en toe het ‘driedelig grijs’ kunt verruilen voor de raceoverall. Om vervolgens samen met gelijkgestemden, waaronder veel goede vrienden, een fair robbertje te kunnen strijden om de eer op een van de vele fraaie autocircuits waar ook ter wereld. In een schitterende klassieke sportwagen of in een moderne raceauto. Waarbij voor Hans Hugenholtz steeds hetzelfde geldt: rijden op de limiet maar niet er overheen. Of, zoals hij het zelf zegt: “Kwestie van steeds proberen het mooie spul heel te hou-den. Want het moet vooral ook een aardigheid blijven!”

www.fordmustangclub.nl

www.powerpassion.nl mustang

/ www.fordvehicles.com/cars/mustang