soestdijk

Master- en de Memberclass
Deelnemers aan het kampioenschap zijn: de Veluwe Hunt, de Koninklijke Nederlandse Jachtvereniging (KNVJ) en de Jachtvereniging Soestdijk. Het kampioenschap kent 2 categorieën: de Members Klasse en de Masters Klasse. Voor de eerste categorie dien je minstens aan 3 slipjachten te hebben deelgenomen, de Masters Klasse is toegankelijk voor deelnemers die minstens 4 slipjachten hebben gereden en voor beide klassen geldt dat je aan een clubkampioenschap moet hebben deelgenomen. Het nationale kampioenschap vindt plaats onder auspiciën van de hippische bond KNHS. Het parcours heeft een totale lengte van 4 kilometer en bestaat uit 25 hindernissen die tussen de twee klassen een hoogteverschil van 10 cm kennen. Maximaal zijn de sprongen voor de Masters Klasse 1.10 meter hoog. Het is uitkijken geblazen, ofwel: je moet een goed ruiter zijn om de uitdaging aan te willen gaan. Want het is niet zo als bij een concours hippique dat het balkje eraf valt als het even niet gaat zoals je wilt. Want deze obstakels zijn vaste hindernissen, opgebouwd uit – bijvoorbeeld – houtwallen of quasi-omgewaaide bomen. Het dient er allemaal zo natuurlijk mogelijk uit te zien, lijkend op situaties die je ook tijdens een slipjacht in de vrije natuur tegenkomt. Naast de vaste hindernissen zijn er ook nog de zogenoemde water-insprongen. Met rode en witte bordjes wordt aangegeven wat de bedoeling is voor de ruiters in de onderscheidende klassen. Een deelnemer aan de Members Klasse mag bijvoorbeeld via een ‘flauwer’ taludje te water gaan, terwijl de Masters Klasse-ruiter de insprong dient te nemen. De zogenoemde hindernisrechters beoordelen nauwgezet de geleverde prestaties. Zo leidt een volte, een weigering voor de hindernis, uiteraard onmiddellijk tot behoorlijke strafpunten.

Klassieke setting
Als extra moeilijkheidsgraad wordt steeds met tweeën gereden, combinaties van Members en Masters. Zodat de ruiters voortdurend zijn genoodzaakt te anticiperen en te reageren op de welhaast ingebakken logica van paarden om een ander paard te volgen. Het kan voorkomen dat een deelnemer het parcours alleen aflegt maar dat is dan het gevolg van het feit dat het paard van zijn medestander niet door de keuring is gekomen vanwege, bijvoorbeeld, tijdelijke kreupelheid. Overigens is er ook nog een speciale voorkeuring waarbij de jachtpaarden worden beoordeeld op hun algehele presentatie en prestatie: het type paard, de uitstraling, de gewilligheid, de ‘gang’, etc. Daar kun je als deelnemer dan extra punten voor krijgen. De terreinproef zelf  telt het zwaarst. De juryleden houden het allemaal precies bij. Werden vroeger de scorebriefjes steeds door jonge ruitertjes op pony’s in galop naar het secretariaat gebracht, tegenwoordig gebeurt dat allemaal digitaal langs de weg van de telemetrie, met laptops en zo. De vraag is of je daar nou zo blij mee moet zijn in zo’n klassieke, traditionele setting! Behalve het team van hindernisrechters is er ook nog een andere categorie juryleden - waarvan enkele genodigden uit Engeland - die tijdens de proeven door het veld lopen. Zij bemoeien zich niet met de hindernissen maar letten er vooral op hoe paard en ruiter zich gedragen tijdens de hele cross: is er een gelijkmatige gang, een constante galop, werkt het dier met volle overgave en op een intelligente manier de 4 kilometer lange proef af of is er ineens sprake van een weigering op een bepaald deel van het parcours. Want let wel: een paard herinnert zich nog precies waar het vorig jaar in de problemen kwam en kan met die plek nog steeds moeite hebben!

Zo’n jachtpaardenkampioenschap is echt paardensport in optima forma. De wijze waarop het reglement is opgesteld is ook typisch het werk van pur sang paardenliefhebbers. Er zijn diverse proeven die extra punten kunnen opleveren. Zo worden de als eerste 10 geklasseerde paarden in de Masters Klasse, als extra proeve van bekwaamheid, ook nog eens ‘onder de man’ gereden wat wil zeggen dat de drie juryleden van deze klasse er even mee gaan rijden om de handelbaarheid, de gang, de bewegingen, de gretigheid en meer van dit soort eigenschappen uit te proberen. Ook dàt kan de score van de combinatie positief beïnvloeden. Voor de eigenaar van het paard is het schitterend om te zien hoe een (andere) topruiter op zijn/haar paard presteert. Vergelijk het maar met de trotse bezitter van een klassieke circuitauto die ziet hoe een ervaren coureur zijn oldtimer over een moeilijk bochtentraject dirigeert. De ‘onder de man’-proef tijdens het Nederlands Kampioenschap Jachtpaarden kan de uiteindelijke uitslag behoorlijk veranderen. Nummer 1 kan ermee naar plaats 3 worden verwezen en het is goed mogelijk dat nummer 4 uiteindelijk de kampioen wordt. Het is een uitermate eerlijk systeem waarmee uiteindelijk de beste ruiter/paard-combinatie op de hoogste trede van het erepodium komt.
Traditie, discipline
en étiquette
Mevrouw J. Morsink met haar paard Rustig Glenn won dit jaar de Masters klasse en mevrouw E. Mekkering met Humatch-Luck eiste de zege op in de Members Klasse Het was een schitterende dag daar op het landgoed van Paleis Soestdijk. Fraaie weersomstandigheden, een uitermate sportief wedstrijdverloop en geen enkele ruiter die werkelijk in grote moeilijkheden is gekomen. Op een verkoelende duik in de vijver van een enkele combinatie na misschien, tot grote hilariteit van het publiek! Uniek ook, zo’n sportief evenement waar de Oranjedynastie bij aanwezig is. Koningin, kinderen en kleinkinderen lopen ongedwongen rond en genieten, net als vele anderen, van het bijzondere sfeertje. En OK, je wordt weliswaar gescreend voordat je uitgenodigd wordt om erbij aanwezig te zijn maar voor het overige gaat het er allemaal heel ontspannen aan toe. Mooi om de verschillen te zien tussen de typische hippische ruiters en de jachtruiters. De eerste categorie is erg gebrand op springen en deze ruiters lijken hun paarden nauwelijks of niet te sparen. De jachtruiters daarentegen rijden met meer beleid, lijken meer te genieten van het ‘werken’ met hun paard, iets wat ze bijna wekelijks doen. De diverse deelnemers onderscheiden zich ook door hun tenue waarvan met name de kraag de herkomst: groen voor de Soestdijkse Jachtvereniging, grijs voor de ‘Koninklijke Nederlandse’ en geel voor de Veluwe Hunt. En let wel: ben je ‘Master’ (diegene die tijdens de slipjacht de equipage leidt) dan hoef je zelfs voor leden van het koninklijk huis je cap niet  af te nemen. Het is maar dat je het weet! Wel even wachten tot de koningin je als eerste de hand reikt ter begroeting want het is nog maar de vraag of ze dat laatste wel wil. Mooi om het allemaal mee te beleven en zo nu en dan eens een onverwacht rendez-vous van een afstandje gade te slaan. Te luisteren ook naar de ‘interessante babbels’ tussen de Landen Rangerovers en de pick-up trucks, nippend aan een Sherry of een Scotch-met-knabbels op een geruite Schotse plaid op de achterklep van een Porsche Cayenne met paardentrailer. Verlangend, dàt wel, naar het moment dat ik vanavond na thuiskomst die (geleende) knellende Burberry’s van mijn voeten kan schuiven om toch maar weer mijn lekkere gympen aan te trekken. Dat overpeinzende, hoor ik opnieuw de Sonneurs die met hun jachthoorns - nu eens heel dichtbij dan weer veraf - het  geheel nòg meer karakter geven. De typische sound die ‘Les veneurs de Brabant’ voortbrengen met hun Trompe de Chasse draagt maar liefst 15 natuurlijke tonen ver over bos en hei en dat geeft een extra accent aan het wel heel speciale sfeertje dat ik voor het overige wil typeren met 3 kernwoorden: traditie, discipline en etiquette. Mooi dat dit allemaal nog bestaat in ons kleine Nederland!

Informatie:
Koninklijke Nederlandse
Jagersvereniging (KNJV)
www.knjv.nl
Slipjachtvereniging De Veluwe Hunt
www.veluwehunt.nl
Slipjachtvereniging De Soestdijkse
Secretariaat : 0575 - 523474