|
Toch
zijn we het juist met die mening van de Italiaanse wetshandhavers niet
eens. Want hoe geweldig deze snelste Gran Turismo ter wereld ook rijdt
op zowel kaarsrechte autostrada als bochtige bergweggetjes, echt móói
kunnen we de Scaglietti niet vinden. Die conclusie trokken we al in de
fabriek, aan de industriële rand van Modena, waar we werden rondgeleid
langs de productieband. Hier worden de supersportwagens grotendeels met
de hand gebouwd. En dan valt des me meer op dat naast de relatief kleine
en gespierde 360 deze 612 ietwat lomp en met een lengte van ruim 4.90
meter (bijna het formaat van een Mercedes S-klasse en BMW 7-serie!) in
elk geval veel te groot is. Met vooral aan de voorzijde proporties die
niet helemaal lijken te kloppen; een megagrote motorkap om de 5748
kubieke centimeter metende twaalfcilinder achter de vooras te kunnen
onderbrengen, met daarin een wel heel iel overkomende koplamppartij die
zo van goedkope broer Maserati lijkt overgenomen.
‘Vooral van voren en
opzij komt de reus bijna Corvette-achtig over en dat kan toch nooit de
bedoeling zijn geweest van Ferrari’.

We hebben de Scaglietti op een eenzame berghelling vlakbij het circuit
van Maranello geparkeerd om er vanuit alle hoeken langdurig naar te
kunnen kijken en eigenlijk kon het nieuwe paradepaardje ons alleen
schuin van achteren echt bekoren.
Vooral van voren en opzij komt de reus bijna Corvetteachtig over en dat
kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van Ferrari. Nu we toch
kritisch zijn – en mag dat niet voor een auto die in de uitvoering met
automatische F1-versnellingsbak bij ons 308.704 euro gaat kosten
– waarom
moet deze geheel uit lichtgewicht aluminium opgebouwde ‘vierzitter’ toch
nog ruim 1840 kilo wegen? Gewoon te zwaar en dat allemaal om ook twee
volwassen passagiers achterin volwaardige zitplaatsen te kunnen bieden.
Qua hoofdruimte lukt dat inderdaad, maar als de bestuurder van Noord
Europees formaat is blijft er voor de achter hem zittende meerijder
amper beenruimte over. Vier inzittenden langer dan 1.80 meter kunnen
onmogelijk comfortabel zitten. Om nog maar te zwijgen van de kofferbak,
die een voor tot sportief reizen opzwepende Grand Turismo schamele 240
liter wegslikt. Hier is toch iets mis gegaan op de tekentafels, want als
je een auto bouwt met de lengte van een Duitse limousine zou er toch
minstens plaats voor vier personen en twee koffers moeten zijn… Maar al
deze hersenspinsels en bedenkingen verdwijnen als sneeuw voor de zon op
het moment dat je achter het stuur kruipt van de Scaglietti en je in een
werkelijk perfect passende bestuurders-stoel nestelt. Geweldig dashboard
ook met de grote toerenteller recht voor je, geflankeerd door
snelheidsmeter en digitaal scherm voor alle nevenfuncties. En dan die
wegligging! Zelfs op slecht en glad asfalt sleurt deze 612 je met
ongehoorde snelheden door de scherpste bochten. Voor je ook maar het
idee krijg dat er iets fout kan gaan en de 540 paarden op hol slaan,
grijpt het bij Ferrari CST hetende elektronische stabiliteitsprogramma
bijna onmerkbaar in. Maar dan praten we over situaties waarbij andere
auto’s al lang gekreukeld in de berm waren geparkeerd. Deze Ferrari
behoort qua wegligging en motorische aandrijving thuis in de finale van
de Champions Leage.
De door ons gereden F1A uitvoering er is
ook nog een handgeschakelde zesbak met het bekende gleuvenpatroon, maar
de fabrikant verwacht dat 90 % van de verwende cliëntele voor de
geavanceerde automaat gaat smeekt er bijna om handmatig door middel van
de stuurflippers te worden bediend. Zes keer opschakelend krijst de
Scaglietti zo van 0 tot 100 in 4,2 seconden om door te gillen naar een
traditioneel onbegrensde topsnelheid van 320 kilometer per uur.
‘In Noord Italië zijn we tot 285 op de
teller gekomen, extreme drukte op de Autostrada maakte hogere snelheden
onmogelijk’.
In Noord Italië zijn we tot 285 op de teller gekomen, extreme drukte op
de Autostrada maakte hogere snelheden onmogelijk. Maar zeker is dat
Ferrari de snelste GT ter wereld in huis heeft. Het 540 pk sterke V12
blok maakt gehakt van bijvoorbeeld voorganger 456M, maar de ook lang
niet misselijke Aston Martin Vanquish en Bentley’s Continental GT worden
hier links én rechts ingehaald.

Wie de Ferrari in een rustige bui (!) van A naar B wenst te sturen, kan
gebruik maken van de automatische stand van de F1A transmissie, maar
moet dan wel rekening houden met de nodige schokjes als de bak van
verzet wisselt. Ondanks een ontwikkelingsperiode van alweer vijftien
jaar en een schakeltijd van minder dan 200 milliseconden is de automaat
nog altijd niet perfect, zoals de Ferrari ingenieurs zelf overigens ook
volmondig toegeven.

Nederland is, relatief beschouwd, een echt Ferrari-land met meer dan
twintig nieuw verkopen per jaar. Ook deze 612 Scaglietti zal zijn weg
naar de veel eisende klant daarom wel weten te vinden, de minder goede
karaktertrekken en uiterlijke onvolkomenheden ten spijt. Want het blijft
vreemd dat er zoveel moeite is gedaan om dit topmodel geschikt te maken
voor vier lange afstanden afleggende personen, om uiteindelijk tot de
conclusie te moeten komen dat het doel uiteindelijk niet is bereikt. We
zeiden het al eerder; te weinig zitruimte achterin en zelfs veel te
weinig bagagecapaciteit voor bijvoorbeeld een weekje Monte Carlo. Om nog
maar te zwijgen van gewicht en omvang – parkeren in hartje Bologna was
vanwege lengte en onoverzichtelijkheid een nachtmerrie – van de
Scaglietti, genoemd naar een beroemde Ferrari ontwerper uit een ver
verleden.
Aan de positieve kant van de balans staan
dan weer een schitterend interieur, een weergaloze wegligging én boven
alles een werkelijk sensationeel motorblok, per definitie het beste van
elke Ferrari. Als we ‘onze’ 612 op het Ferrari complex van Modena hebben
geparkeerd en nog één keer omkijken naar de auto die vanaf deze maand
bij de eerste gelukkige klanten wordt afgeleverd, blijven gemengde
gevoelens over het controversiële uiterlijk overheersen. En juist dát
zou uitgerekend bij een Ferrari niet moeten mogen…
|